Dag 13, 26-5-2007.

Afscheid nemen van het Yellowstone feest. En toch..... het mooiste komt nog. Maar eerst gaan we wakker worden. Vooral Pieter. Om je camera op een stevige basis te plaatsen heb je meer nodig dan een auto. Ik zie het gebeuren, maar sta aan de verkeerde kant van de auto. Crash zegt de camera. Daarna hebben we gezamelijk gebruik gemaakt van onze camera. Pieter heeft niet zoveel met camera's. Toen Pieter en Denice in Holland waren ............ nou ja laat maar. Uiteindelijk zijn we allemaal op de foto gegaan. Nauwelijks zijn we vertrokken voor de thuisreis, Salt Lake City dus, of we worden uitgezwaaid. We hebben blijkbaar vrienden gemaakt. Nou ja, vrienden, het is er maar een. In een boom langs de weg, vlak bij ons kleine huis. Een hele echte beer. Mooi toch?

Op de valreep. Wat een lucky people zijn we toch daar in Amerika. En dan gaan we weer dwars door Amerika met de auto. Dat is en blijft een feest. We gaan niet zover van Yellowstone, bij Big Springs, de vissen voeren en wandelen met een picknick. Gezellig he.

Daarna gaan we naar een zwembad. Lava Hot springs swimmingpool. Heerlijk. Bij de ingang wordt in het Amerikaans van alles gevraagd maar dat hebben we niet nodig. Tot dat. Willemiek en ik gaan de duikplanken proberen. Wie het hoogste komt. Maar als ik met wat knikkende knieen inmiddels op de derde van de vijf sta begint er een mannetje op een stoeltje aan de kant te roepen en te zwaaien. Maar ja zo hoog versta ik geen Amerikaans. Ik spring, brrr, en zwem naar die meneer. En die gebruikt dezelfde woorden als de mevrouw bij de ingang. Ik had voor de duikplank een pasje nodig. Oh yes, eh.... yes.

Na de glijbanen gaan we het dorpje in. Waar we tevens een vorkje prikken.

Moe maar voldaan arriveren we weer in Salt Lake City.