Dag 17, 30-5-2007.

Nog twee dagen USA en dan is het: game over. Maar we hebben nog zoveel niet gezien, dus daarom gaan we vandaag opnieuw naar het hart van Salt Lake City. Nu bezoeken we het conference center. Hier kunnen "slechts" 21.000 personen in. Het is een mega zaal.

Ook hier ontbreekt het orgel niet. We krijgen een rondleiding door het gehele gebouw. Ook een wandeling over het dakterras ontbreekt niet.

Tevens is er een zaal waarin borstbeelden staan van alle presidenten/profeten van de LDS-kerk. Het is een zeer indrukwekkend gebouw. Hierna gaan we met de tram naar een winkelcentrum. The Gateway. Om bij de tramhalte te komen lopen we nog langs de Tempel.

Met een fotootje natuurlijk. Hier, op de gateway, is een plein met stoeptegels waar fonteintjes in zitten. Wow. Heel erg leuk voor de kinderen. Maar de tegels zijn ook een beetje glad. En daar krijgt Daan mee te maken. Hij slipt onderuit en valt met zijn kin op de straat.

Bloeje man met al dat water. Na een loop van 100 mtr vinden we een restroom met water en papier en zo wordt het ergste leed verzacht. In dit winkelcentrum koop ik mijn echte amerikaanse cowboyhoed.

Foto 1: De megazaal met rondleider.

Foto 2: Familiefoto op het dakterras.

Foto 3: Kinderen in een nis van de Tempel.

Foto 4: De crash van Daan.

Dag 16, 29-5-2007.

Sightseeing Salt Lake City. Vandaag krijgen wij, op verzoek van mij, een speciale rondleiding in de LDS Tabernacle. Het speciale is dat wij op plaatsen komen in dit gebouw, waar een gewone bezoeker lekker niet zomaar komt. Wij krijgen eerst een prive concert van de Tabernacle organist Clay Christiansen. Daarna komen we in de "ingewanden" van dit immense orgel. Terwijl de organist speelt op de klavieren zien wij het orgel van binnen werken. Tevens krijgen wij uitleg van een goede vriend van Piet.

Piet is er zelf ook. Ook voor hem is dit nieuw. Vanuit het orgel komen we in de kamers achter het orgel, waar ook registratiekamer is voor de tv opnames en uitzendingen. Het is werkelijk geweldig. Alleen al dit feit is een teken dat Piet met zijn familie geweldig blij is dat wij gekomen zijn. En wij zijn op onze beurt ook net zo blij. Na deze rondleiding gaat Piet weer naar huis. Zijn ziekte maakt dat hij alweer zeer vermoeid is. Helaas. Rond de middag geeft Clay Christiansen een echt concert.

Vanzelf dat Anita en ik hier aanwezig zijn. De camera doet zijn werk en de dag kan al niet meer stuk. Oh ja, ik had voor de organist en de rondleider een cd meegenomen. Als dank voor onze belangstelling krijg ik, jawel, een cd van Clay met zijn persoonlijk geschreven groet aan mij. Wow. Als we na het concert buiten komen blijkt dat de wereld buiten de tabernacle gewoon door draaide. Rebecca was nogal onder de indruk van het water in de fonteinen. Ze loopt met een dikke deken om haar schouders. Ze was namelijk in het water gevallen.

En Daan zou Daan niet zijn als hij niet bij Rebecca in de deken kruipt. Ja ja, sommige dingen beginnen al vroeg. Zo bezoeken wij deze dag het tempel plein. Het is heel indrukwekkend om aan de voet van de tempel te staan. Huis van God staat er op. Er zijn voor de tijd dat het gebouwd werd kosten nog moeite gespaard. En van de stenen die ze overhadden hebben ze er nog maar een kerk naast gezet. Werkelijk ongekend. Wat ook zeker opvalt is de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen die er werken. Nadat we wat gegeten hebben in een van de gebouwen op het tempel plein gaan we weer naar huis. Als Pieter en Jeffrey weer thuis zijn uit school gaan we 's avonds voor de kinderen en de ouders lekker naar een speeltuin.

En zo werd ook deze dag onvergetelijk.

Foto 1: Piet en Dirk in de tabernacle.

Foto 2: Het tabernacle orgel.

Foto 3: Rebecca en Daan in de deken.

Foto 4: Pieter en Willemiek in de speeltuin.

Dag 15, 28-5-2007.

Memorial Day. Een speciale dag in Amerika.

Maar ook voor Anita en mij zijn dit speciale dagen. Zaterdagavond begon bij Anita de maag al wat opstandig gedrag te vertonen. Dit resuteerde in het feit dat ze Zondag op de bank en op bed lag. Inclusief de nodige "rest-room" bezoeken. Vandaag op memorial-day heb ik er last van. Dus het bezoek aan de begraafplaatsen maak ik niet live mee.

Dus ook voor ons is dit nu nog Memorial-Day. Niet te min een bijzondere dag om mee te maken. Een dag in het jaar om alle overledenen te gedenken. Gewoon met de hele familie naar de begraafplaats. Bloemetje, vlaggetje, lands wijs lands eer. 's Middags gaan we naar "This is the place".

De plaats waar Brigham Young over het Wasatch gebergte kwam en zei dat dit de plaats was waar men ging wonen. Hier staan nog een aantal oude huisjes en zijn er activiteiten. Voor ons als Hollanders lijkt het een beetje op het openluchtmuseum in Arnhem. De kinderen vermaken zich opperbest. De ouderen ook.

De maag houdt zich tamelijk rustig dus er zijn geen problemen. Maar het mooiste of nee ik moet zeggen het lekkerste komt nog. 's Avonds is er een barbeque in de tuin van Pieter en Denice. Piet en Dorothy komen ook met nog een x aantal familie en vrienden. Ook Hollanders. Een echte Amsterdamse. Het is jammer voor de maag maar er moet wat genuttigd worden. Vooral de aardappelsalade van Denice d'r vader. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Het is prachtig weer en de Hollandse vlag waait heerlijk in het rond.

Hollandse roots in Amerika. That's live.

Dag 14, 27-5-2007.

De tweede zondag in Amerika. Uitslapen lukt vanmorgen niet. We gaan namelijk rond negen uur alweer op pad en wel naar de LDS Tabernacle in Salt Lake City. Hier zingt, op deze zonovergoten morgen, het wereldberoemde "mormonen koor". Dat mag je natuurlijk niet missen als je hier bent. Daar denken anderen schijnbaar net zo over want er staan rijen mensen voor de deuren.

Uiteindelijk vinden we een plaatsje al lijkt het erop dat Pieter, die eerst de car parkeert, ergens anders moet zitten. Maar dat valt gelukkig mee. Samen in een rij verhoogt de feestvreugde. Het is werkelijk een happening. Het koor, orgel en orkest voert je emotioneel naar eenzame hoogten. Wow.

's Middags gaan we om een uur naar de reguliere dienst in de kerk van Pieter en Denice. Piet en Dorothy komen ook, al behoren ze officieel in een andere wijkkerk. Mijn inschatting is dat je hier ongeveer per twee straten een kerk (wijk) hebt van de LDS gemeenschap. Dat kan bijna niet anders als je je bedenkt dat meer dan 70% van de stad mormoon is. De dienst duurt ongeveer 3 uur. Maar is wel gedeeld in 3 partjes van een uur. Het eerste uur is een gezamelijke dienst. Jong (baby's) en oud is hier aanwezig. Daarna een Bijbelstudie uur in kleine groepjes en het laatste uur is een uur waarin mannen en vrouwen gescheiden zijn en ieder nadenkt over zijn of haar taak in de gemeente. Ook voor de kinderen wordt gezorgd. Het is heel fijn om dit mee te maken al is de taal soms wel een klein obstakel. Piet en Dorothy zijn na het eerste uur weer naar huis gegaan. Het is te warm voor Piet die zieker is dan we zien. Oh ja, Denice hoe gaat het met je nieuwe pan........:)

Foto 1: De tabernacle. (zonder rijen)

Foto 2: Het orgel in de tabernacle.

Dag 13, 26-5-2007.

Afscheid nemen van het Yellowstone feest. En toch..... het mooiste komt nog. Maar eerst gaan we wakker worden. Vooral Pieter. Om je camera op een stevige basis te plaatsen heb je meer nodig dan een auto. Ik zie het gebeuren, maar sta aan de verkeerde kant van de auto. Crash zegt de camera. Daarna hebben we gezamelijk gebruik gemaakt van onze camera. Pieter heeft niet zoveel met camera's. Toen Pieter en Denice in Holland waren ............ nou ja laat maar. Uiteindelijk zijn we allemaal op de foto gegaan. Nauwelijks zijn we vertrokken voor de thuisreis, Salt Lake City dus, of we worden uitgezwaaid. We hebben blijkbaar vrienden gemaakt. Nou ja, vrienden, het is er maar een. In een boom langs de weg, vlak bij ons kleine huis. Een hele echte beer. Mooi toch?

Op de valreep. Wat een lucky people zijn we toch daar in Amerika. En dan gaan we weer dwars door Amerika met de auto. Dat is en blijft een feest. We gaan niet zover van Yellowstone, bij Big Springs, de vissen voeren en wandelen met een picknick. Gezellig he.

Daarna gaan we naar een zwembad. Lava Hot springs swimmingpool. Heerlijk. Bij de ingang wordt in het Amerikaans van alles gevraagd maar dat hebben we niet nodig. Tot dat. Willemiek en ik gaan de duikplanken proberen. Wie het hoogste komt. Maar als ik met wat knikkende knieen inmiddels op de derde van de vijf sta begint er een mannetje op een stoeltje aan de kant te roepen en te zwaaien. Maar ja zo hoog versta ik geen Amerikaans. Ik spring, brrr, en zwem naar die meneer. En die gebruikt dezelfde woorden als de mevrouw bij de ingang. Ik had voor de duikplank een pasje nodig. Oh yes, eh.... yes.

Na de glijbanen gaan we het dorpje in. Waar we tevens een vorkje prikken.

Moe maar voldaan arriveren we weer in Salt Lake City.

Dag 12, 25-5-2007.

Een nieuwe dag in het Yellowstonepark. Vandaag nemen we de route naar de Grand Canyon van het Yellowstone park.

We gaan deze dag ook wat intensiever maken. Want we gaan wandelen. Eerst omhoog, dan omlaag en dan naast de waterval. In de canyon zijn namelijk prachtige watervallen. En een daarvan bekijken we dus vanaf drie punten. Voor mij is dit de mooiste plaats in het Yellowstonepark. De rotswanden zijn inderdaad hoofdzakelijk geel.

De lucht vandaag prachtig diepblauw en de temperatuur stijgt naar een heerlijke 20 graden. Het jasje kan weer uit. Een machtig gezicht en geluid. Je moet flink hard praten om elkaar te verstaan als je naast de waterval staat.

Het is ook leuk om te zien hoe de kinderen zich met elkaar vermaken. Klimmen op de rotsen en uitrusten van het wandelen. En dan 's avonds na het diner moet er een bezoekje gebracht worden aan de WC.

Alleen de afvoer schijnt niet gebouwd te zijn op buffalo hopen. Dit resulteert in een markante situatie die duurt tot de volgende morgen. Ondertussen zijn alle keukenkastjes uitgeplozen op ontstoppingsmiddelen. Van alles geprobeerd en net als we besloten hebben om externe hulp in te schakelen breekt de verstopping door en zijn wij weer opgelucht. Ook dat is Amerika.

Foto 1: Pieter en Denice en kinderen.

Foto 2: De waterval.

Foto 3: De canyon.

Foto 4: Wij.

Foto 5: WC trouble.

Dag 11, 24-5-2007.

Als we wakker worden en buiten komen zien we pas goed waar we zijn terecht gekomen. Een echt huis van echte boomstammen. Yellowstonepark. We rijden eerst door West-Yellowstone, een klein toeristisch dorpje vlak bij de entree van het park. Een leuk amerikaans dorpje. Daarna rijden we opnieuw de adembenemende schoonheid van de natuur binnen. Ongekend wat een prachtige natuur er in Amerika aanwezig is. Er lopen buffalo's dwars over de weg. Een riviertje slingert dwars tussen de bergen en rotsen. Sporen van bosbrand zijn her en der aanwezig. Hoe verder we rijden hoe meer rookpluimen dat we zien. Allemaal kleine en grote geisers, warm water bronnen en modder potjes.

Wel is het vandaag erg koud. In tegenstelling tot Phoenix, met z'n 40 graden, is het hier, met amper 5 graden, echt koud. Soms vliegen er zelfs heuse sneeuwvlokjes voorbij. Maar dat hindert de pret niet. We kruipen allemaal kortjes bij dichtjes.

Het hoogte punt van de dag is wel de beroemde geiser "Old Faithfull". Ongeveer elke 80 minuten spuit de geiser zo'n 56 meter omhoog. Alleen als je te lang in de souvenierswinkel blijft, kan het zijn dat je net te laat bent. Dan kan je gewoon nog anderhalf uur in de winkel blijven voor de volgende show.

En dan gaan we weer richting West Yellowstone waar we eens een lekker vorkje gaan prikken. Het wordt, even wachten nog, nog even wachten nog.........Pizza. Jawel, Pete's Pizza & Pasta. En als je nog Pizza over hebt kan je het mee nemen voor de hond. Hoera we krijgen een hond. (hollandse humor in Amerika)

Foto 1: Modder potje.

Foto 2: Koud he..........

Foto 3: Old Faithfull.

Foto 4: Even wachten nog.......Pizza.