Dag 17, 30-5-2007.

Nog twee dagen USA en dan is het: game over. Maar we hebben nog zoveel niet gezien, dus daarom gaan we vandaag opnieuw naar het hart van Salt Lake City. Nu bezoeken we het conference center. Hier kunnen "slechts" 21.000 personen in. Het is een mega zaal.

Ook hier ontbreekt het orgel niet. We krijgen een rondleiding door het gehele gebouw. Ook een wandeling over het dakterras ontbreekt niet.

Tevens is er een zaal waarin borstbeelden staan van alle presidenten/profeten van de LDS-kerk. Het is een zeer indrukwekkend gebouw. Hierna gaan we met de tram naar een winkelcentrum. The Gateway. Om bij de tramhalte te komen lopen we nog langs de Tempel.

Met een fotootje natuurlijk. Hier, op de gateway, is een plein met stoeptegels waar fonteintjes in zitten. Wow. Heel erg leuk voor de kinderen. Maar de tegels zijn ook een beetje glad. En daar krijgt Daan mee te maken. Hij slipt onderuit en valt met zijn kin op de straat.

Bloeje man met al dat water. Na een loop van 100 mtr vinden we een restroom met water en papier en zo wordt het ergste leed verzacht. In dit winkelcentrum koop ik mijn echte amerikaanse cowboyhoed.

Foto 1: De megazaal met rondleider.

Foto 2: Familiefoto op het dakterras.

Foto 3: Kinderen in een nis van de Tempel.

Foto 4: De crash van Daan.

Dag 16, 29-5-2007.

Sightseeing Salt Lake City. Vandaag krijgen wij, op verzoek van mij, een speciale rondleiding in de LDS Tabernacle. Het speciale is dat wij op plaatsen komen in dit gebouw, waar een gewone bezoeker lekker niet zomaar komt. Wij krijgen eerst een prive concert van de Tabernacle organist Clay Christiansen. Daarna komen we in de "ingewanden" van dit immense orgel. Terwijl de organist speelt op de klavieren zien wij het orgel van binnen werken. Tevens krijgen wij uitleg van een goede vriend van Piet.

Piet is er zelf ook. Ook voor hem is dit nieuw. Vanuit het orgel komen we in de kamers achter het orgel, waar ook registratiekamer is voor de tv opnames en uitzendingen. Het is werkelijk geweldig. Alleen al dit feit is een teken dat Piet met zijn familie geweldig blij is dat wij gekomen zijn. En wij zijn op onze beurt ook net zo blij. Na deze rondleiding gaat Piet weer naar huis. Zijn ziekte maakt dat hij alweer zeer vermoeid is. Helaas. Rond de middag geeft Clay Christiansen een echt concert.

Vanzelf dat Anita en ik hier aanwezig zijn. De camera doet zijn werk en de dag kan al niet meer stuk. Oh ja, ik had voor de organist en de rondleider een cd meegenomen. Als dank voor onze belangstelling krijg ik, jawel, een cd van Clay met zijn persoonlijk geschreven groet aan mij. Wow. Als we na het concert buiten komen blijkt dat de wereld buiten de tabernacle gewoon door draaide. Rebecca was nogal onder de indruk van het water in de fonteinen. Ze loopt met een dikke deken om haar schouders. Ze was namelijk in het water gevallen.

En Daan zou Daan niet zijn als hij niet bij Rebecca in de deken kruipt. Ja ja, sommige dingen beginnen al vroeg. Zo bezoeken wij deze dag het tempel plein. Het is heel indrukwekkend om aan de voet van de tempel te staan. Huis van God staat er op. Er zijn voor de tijd dat het gebouwd werd kosten nog moeite gespaard. En van de stenen die ze overhadden hebben ze er nog maar een kerk naast gezet. Werkelijk ongekend. Wat ook zeker opvalt is de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de mensen die er werken. Nadat we wat gegeten hebben in een van de gebouwen op het tempel plein gaan we weer naar huis. Als Pieter en Jeffrey weer thuis zijn uit school gaan we 's avonds voor de kinderen en de ouders lekker naar een speeltuin.

En zo werd ook deze dag onvergetelijk.

Foto 1: Piet en Dirk in de tabernacle.

Foto 2: Het tabernacle orgel.

Foto 3: Rebecca en Daan in de deken.

Foto 4: Pieter en Willemiek in de speeltuin.

Dag 15, 28-5-2007.

Memorial Day. Een speciale dag in Amerika.

Maar ook voor Anita en mij zijn dit speciale dagen. Zaterdagavond begon bij Anita de maag al wat opstandig gedrag te vertonen. Dit resuteerde in het feit dat ze Zondag op de bank en op bed lag. Inclusief de nodige "rest-room" bezoeken. Vandaag op memorial-day heb ik er last van. Dus het bezoek aan de begraafplaatsen maak ik niet live mee.

Dus ook voor ons is dit nu nog Memorial-Day. Niet te min een bijzondere dag om mee te maken. Een dag in het jaar om alle overledenen te gedenken. Gewoon met de hele familie naar de begraafplaats. Bloemetje, vlaggetje, lands wijs lands eer. 's Middags gaan we naar "This is the place".

De plaats waar Brigham Young over het Wasatch gebergte kwam en zei dat dit de plaats was waar men ging wonen. Hier staan nog een aantal oude huisjes en zijn er activiteiten. Voor ons als Hollanders lijkt het een beetje op het openluchtmuseum in Arnhem. De kinderen vermaken zich opperbest. De ouderen ook.

De maag houdt zich tamelijk rustig dus er zijn geen problemen. Maar het mooiste of nee ik moet zeggen het lekkerste komt nog. 's Avonds is er een barbeque in de tuin van Pieter en Denice. Piet en Dorothy komen ook met nog een x aantal familie en vrienden. Ook Hollanders. Een echte Amsterdamse. Het is jammer voor de maag maar er moet wat genuttigd worden. Vooral de aardappelsalade van Denice d'r vader. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Het is prachtig weer en de Hollandse vlag waait heerlijk in het rond.

Hollandse roots in Amerika. That's live.

Dag 14, 27-5-2007.

De tweede zondag in Amerika. Uitslapen lukt vanmorgen niet. We gaan namelijk rond negen uur alweer op pad en wel naar de LDS Tabernacle in Salt Lake City. Hier zingt, op deze zonovergoten morgen, het wereldberoemde "mormonen koor". Dat mag je natuurlijk niet missen als je hier bent. Daar denken anderen schijnbaar net zo over want er staan rijen mensen voor de deuren.

Uiteindelijk vinden we een plaatsje al lijkt het erop dat Pieter, die eerst de car parkeert, ergens anders moet zitten. Maar dat valt gelukkig mee. Samen in een rij verhoogt de feestvreugde. Het is werkelijk een happening. Het koor, orgel en orkest voert je emotioneel naar eenzame hoogten. Wow.

's Middags gaan we om een uur naar de reguliere dienst in de kerk van Pieter en Denice. Piet en Dorothy komen ook, al behoren ze officieel in een andere wijkkerk. Mijn inschatting is dat je hier ongeveer per twee straten een kerk (wijk) hebt van de LDS gemeenschap. Dat kan bijna niet anders als je je bedenkt dat meer dan 70% van de stad mormoon is. De dienst duurt ongeveer 3 uur. Maar is wel gedeeld in 3 partjes van een uur. Het eerste uur is een gezamelijke dienst. Jong (baby's) en oud is hier aanwezig. Daarna een Bijbelstudie uur in kleine groepjes en het laatste uur is een uur waarin mannen en vrouwen gescheiden zijn en ieder nadenkt over zijn of haar taak in de gemeente. Ook voor de kinderen wordt gezorgd. Het is heel fijn om dit mee te maken al is de taal soms wel een klein obstakel. Piet en Dorothy zijn na het eerste uur weer naar huis gegaan. Het is te warm voor Piet die zieker is dan we zien. Oh ja, Denice hoe gaat het met je nieuwe pan........:)

Foto 1: De tabernacle. (zonder rijen)

Foto 2: Het orgel in de tabernacle.

Dag 13, 26-5-2007.

Afscheid nemen van het Yellowstone feest. En toch..... het mooiste komt nog. Maar eerst gaan we wakker worden. Vooral Pieter. Om je camera op een stevige basis te plaatsen heb je meer nodig dan een auto. Ik zie het gebeuren, maar sta aan de verkeerde kant van de auto. Crash zegt de camera. Daarna hebben we gezamelijk gebruik gemaakt van onze camera. Pieter heeft niet zoveel met camera's. Toen Pieter en Denice in Holland waren ............ nou ja laat maar. Uiteindelijk zijn we allemaal op de foto gegaan. Nauwelijks zijn we vertrokken voor de thuisreis, Salt Lake City dus, of we worden uitgezwaaid. We hebben blijkbaar vrienden gemaakt. Nou ja, vrienden, het is er maar een. In een boom langs de weg, vlak bij ons kleine huis. Een hele echte beer. Mooi toch?

Op de valreep. Wat een lucky people zijn we toch daar in Amerika. En dan gaan we weer dwars door Amerika met de auto. Dat is en blijft een feest. We gaan niet zover van Yellowstone, bij Big Springs, de vissen voeren en wandelen met een picknick. Gezellig he.

Daarna gaan we naar een zwembad. Lava Hot springs swimmingpool. Heerlijk. Bij de ingang wordt in het Amerikaans van alles gevraagd maar dat hebben we niet nodig. Tot dat. Willemiek en ik gaan de duikplanken proberen. Wie het hoogste komt. Maar als ik met wat knikkende knieen inmiddels op de derde van de vijf sta begint er een mannetje op een stoeltje aan de kant te roepen en te zwaaien. Maar ja zo hoog versta ik geen Amerikaans. Ik spring, brrr, en zwem naar die meneer. En die gebruikt dezelfde woorden als de mevrouw bij de ingang. Ik had voor de duikplank een pasje nodig. Oh yes, eh.... yes.

Na de glijbanen gaan we het dorpje in. Waar we tevens een vorkje prikken.

Moe maar voldaan arriveren we weer in Salt Lake City.

Dag 12, 25-5-2007.

Een nieuwe dag in het Yellowstonepark. Vandaag nemen we de route naar de Grand Canyon van het Yellowstone park.

We gaan deze dag ook wat intensiever maken. Want we gaan wandelen. Eerst omhoog, dan omlaag en dan naast de waterval. In de canyon zijn namelijk prachtige watervallen. En een daarvan bekijken we dus vanaf drie punten. Voor mij is dit de mooiste plaats in het Yellowstonepark. De rotswanden zijn inderdaad hoofdzakelijk geel.

De lucht vandaag prachtig diepblauw en de temperatuur stijgt naar een heerlijke 20 graden. Het jasje kan weer uit. Een machtig gezicht en geluid. Je moet flink hard praten om elkaar te verstaan als je naast de waterval staat.

Het is ook leuk om te zien hoe de kinderen zich met elkaar vermaken. Klimmen op de rotsen en uitrusten van het wandelen. En dan 's avonds na het diner moet er een bezoekje gebracht worden aan de WC.

Alleen de afvoer schijnt niet gebouwd te zijn op buffalo hopen. Dit resulteert in een markante situatie die duurt tot de volgende morgen. Ondertussen zijn alle keukenkastjes uitgeplozen op ontstoppingsmiddelen. Van alles geprobeerd en net als we besloten hebben om externe hulp in te schakelen breekt de verstopping door en zijn wij weer opgelucht. Ook dat is Amerika.

Foto 1: Pieter en Denice en kinderen.

Foto 2: De waterval.

Foto 3: De canyon.

Foto 4: Wij.

Foto 5: WC trouble.

Dag 11, 24-5-2007.

Als we wakker worden en buiten komen zien we pas goed waar we zijn terecht gekomen. Een echt huis van echte boomstammen. Yellowstonepark. We rijden eerst door West-Yellowstone, een klein toeristisch dorpje vlak bij de entree van het park. Een leuk amerikaans dorpje. Daarna rijden we opnieuw de adembenemende schoonheid van de natuur binnen. Ongekend wat een prachtige natuur er in Amerika aanwezig is. Er lopen buffalo's dwars over de weg. Een riviertje slingert dwars tussen de bergen en rotsen. Sporen van bosbrand zijn her en der aanwezig. Hoe verder we rijden hoe meer rookpluimen dat we zien. Allemaal kleine en grote geisers, warm water bronnen en modder potjes.

Wel is het vandaag erg koud. In tegenstelling tot Phoenix, met z'n 40 graden, is het hier, met amper 5 graden, echt koud. Soms vliegen er zelfs heuse sneeuwvlokjes voorbij. Maar dat hindert de pret niet. We kruipen allemaal kortjes bij dichtjes.

Het hoogte punt van de dag is wel de beroemde geiser "Old Faithfull". Ongeveer elke 80 minuten spuit de geiser zo'n 56 meter omhoog. Alleen als je te lang in de souvenierswinkel blijft, kan het zijn dat je net te laat bent. Dan kan je gewoon nog anderhalf uur in de winkel blijven voor de volgende show.

En dan gaan we weer richting West Yellowstone waar we eens een lekker vorkje gaan prikken. Het wordt, even wachten nog, nog even wachten nog.........Pizza. Jawel, Pete's Pizza & Pasta. En als je nog Pizza over hebt kan je het mee nemen voor de hond. Hoera we krijgen een hond. (hollandse humor in Amerika)

Foto 1: Modder potje.

Foto 2: Koud he..........

Foto 3: Old Faithfull.

Foto 4: Even wachten nog.......Pizza.

Dag 10, 23-5-2007.

Het Yellowstonepark. Daar gaan we naar toe. Pieter en Denice met de kinderen en wij met z'n allen. Dat wordt echt gezellig man. We moeten ongeveer een uur of 5 rijden. En tussendoor pikken we nog een bijenboerderij en een kaasboerderij mee. Dutch cheese....? Nee gewone amerikaanse cheese. Wel leuk.

Ze hadden in de bijenwinkel prachtige klokken hangen. Maar ja, je kan niet alles hebben he. De tijd gaat toch al snel genoeg. We zijn al op de helft van de vakantie. Maar daar hebben we het nu niet over. Pieter moest vanmorgen nog naar school dus zijn we vanmiddag pas gaan rijden. In elke auto hebben we een walki talki.

Zo kunnen we met elkaar communiceren. Zo van als je rechts kijkt zie je links niets enz. Het blijft een prachtig land om in te rijden. Het mooiste beroep in Amerika is volgens mij trucker.

Je rijdt van het ene moois in het andere. Maar dan wordt het donker. En als het donker is zie je niks. In dit donker zijn we opzoek naar ons huis. We hebben namelijk een vakantie huis gehuurd voor drie nachten. In het bos zonder verlichting. Eindelijk lukt het ons om het huis te vinden. En dan komen we in ons eigen kleine (nou ja kleine) huis op de prairie. De kachel brandt lekker. Het is een echt thuiskom gevoel. De kinderen hebben boven een grote open slaapkamer. Voor de vaders en moeders zijn er twee slaapkamers met twee badkamers. Wow. Hier hebben we dan ook weer een van die lange praat nachten. Maar dan krijg je ook van die lange slaap ochtenden. Maar niet te lang. Want morgen gaan we echt het Yellowstonepark in. Misschien wel met echte beren...........?

Foto 1: De bijenfarm.

Foto 2: Pieter rijdt voor ons.

Foto 3: Een echte truck.

Dag 9, 22-5-2007.

Vandaag hebben we een soort time out dag. We gaan met Piet en Dorothy naar de winkel voor kaarten en stamps (postzegels). We eten en drinken wat. En waar we wel van geschrokken zijn is van Piet. Hij is zieker dan we dachten. Daarom zijn we des te blijer dat we toch de reis maken en Piet hier zien. Hij heeft hier zo naar uitgekeken. 's Middags gaan we naar de school van Pieter. Pieter is schoolmeester. Een hele strenge........ We gaan bij Allysa, Jeffrey en Pieter in de klas kijken, en daar is al op gerekend. Het staat zelfs op het bord.

We hebben een cd-rom met foto's mee genomen en die laten we zien. Dan weten ze wie we zijn en waar we vandaan komen. Heel erg leuk.

Vooral als we buiten bij de school lekker kunnen spelen op de speeltoestellen.

Na schooltijd is thuis ook nog een karweitje te doen. Zelfs op vakantie zijn er toch dingen die moeten gebeuren. Zoals een lekke band vervangen van de auto.

Na het diner gaan we naar een heel bekende en oude plaats in Salt Lake City: This is the place. Deze worden sprak Brigham Young toen hij na een lange reis over het Wasatch gebergte kwam en de vallei en het meer zag. Je hebt hier een prachtig zicht over de stad en de jongens kunnen hier heerlijk rennen over het grasveld.

Als het al donker gaat worden rijden we verder naar Ensign Peak. Hier vandaan heb je nog een mooier en hoger uitzicht over de city. Maar het wordt ook wel koud hier, wat hoger in het donker. We gaan naar huis. Een heerlijke relaxte dag. Morgenmiddag gaan we weer op reis. En dan moet ik zelf rijden. Spannend.

Foto 1: Het schoolbord.

Foto 2: Bij meester Pieter.

Foto 3: Spelen met Nathan.

Foto 4: Werken op vakantie.

Foto 5: "This is the place"

Dag 8, Maandag 21-5-2007.

Happy birthday to you,

happy birthday to you,

happy..........

Jawel, we hebben een jarige tante in ons midden vandaag. Maar wie? Verrassing, het is Brigieta.

Net getrouwd, kleine vrijwillig verplichte time-out en jarig. Van harte Brigieta. We zingen,

's morgens vroeg, met z'n allen, voor de deur van haar hotelkamer. En we versieren , voor zover het gaat, de auto van binnen. En dan, na het ontbijt en wat cadeautjes, gaan we weer in de auto via de Bryce canyon en Oma in Fillmore, naar Salt Lake City. Naar Piet en Dorothy, Pieter en Denice en al die anderen die we nog niet kennen, maar wel gaan zien. Maar eerst nog de Bryce Canyon.

Opnieuw laten we ons meeslepen in de geweldige natuur die Amerika rijk is. Ook al is het maar vanuit de auto, alles is de moeite waard om te zien. En dan Fillmore. We stoppen bij een oud belangerijk huis. Het teritorial state house.

En daar zou de oma van Brigieta ook even naar toe komen. Daar komt een grote amerikaanse jeep aan rijden. Ik zeg moet je nou kijken. Oma met een hondje op schoot achter het stuur. Wat denk je: het is oma. Wist ik natuurlijk niet. Maar het was een prachtig gezicht. Na een korte break met wat eten en drinken gaan we verder naar Salt Lake City. De spanning begint toch een beetje te stijgen. Hoe zou het met Piet zijn? En al die nieuwe mensen die we gaan ontmoeten. En, niet te vergeten, de birthday party van Brigieta. Zonder dat ze het weet, sleept ze al vanaf zaterdag haar eigen cadeau mee. Surprise. Een echt hollands cadeau. Wat zijn die tassen toch zwaar. En dan is het zover. Het heerlijk avondje is gekomen. Vader Piet geeft een tas met een in handdoeken gewikkeld ding aan dochter Brigieta. Een handdoek eraf. Nog een handdoek eraf eh nog een. Papier eraf en dan..............(Hoe kom je aan je reisgewicht van je koffers....?) Een echte Zaanse klok. Wow. Vet cool man. Eentje die gevlogen heeft. Maar waarom praten al die mensen toch niet eens wat hollands. Daar wordt je tenminste niet zo moe van. Amerikaans horen, vertalen, oh bedoel je dat. Wat moet ik dan antwoorden, vertalen, uitspreken, tenminste net alsof dan. Maar bere gezellig. Lawrence en Brigieta bedankt voor jullie geweldige gezellige bijdrage.

Foto 1: Jarige Brigieta en Lawrence bij de ingang van de Bryce Canyon.

Foto 2: Een wereld beroemde boog in de Bryce Canyon.

Foto 3: Het teritorial state house in Fillmore.

Foto 4: Lekker hoor.......

Dag 7, Zondag 20-5-2007.

Goeie smorgens zeg, is dat slapen na zo'n heerlijk diner. That's my piece of cake. Maar onze vriend Furner laat er geen gras over groeien en staat al snel aan de deur te rammelen. Churchtime. Met nog wat slaap op de gezichten gaan we mee naar de kerk van de "mormonen"

Deze keer duurt het maar een uurtje. Normaal kan een dienst wel drie uur duren. In de kerk worden we vriendelijk begroet en gevraagd wie we zijn en waar we vandaan komen. Het land waar de Furners op zending zijn geweest. Wow, that's nice. Kortom hele vriendelijke mensen en het is fijn om in de kerk te zijn. Een hollandse zondag in Amerika, nou ja helemaal hollands?

Na de dienst laten Furner en zijn vrouw ons de tempel van St. George zien. Het is een prachtig gezicht, deze witte tempel tegen de blauwe zonovergoten lucht. Ook de twee groene bomen op de hoeken van het gebouw staan schitterend.

Maar ook hier geld: tijd om alweer afscheid te nemen. The show must go on. We gaan naar ons volgende hotel Ruby's Inn. Maar wel via Zions Park. We rijden hier dwars door de bergen die geel en oranje zijn gekleurd. Een tunnel doet ook nog mee. We kijken onze ogen uit. Wat is Amerika rijk aan de prachtigste natuur.

Oh ja we stappen even uit om te kijken en de benen te strekken. Er staat een muurtje als bescherming langs een dieper gedeelte. Ik zeg tegen Daan pas maar op anders gooi ik je er over. Horen we opeens op z'n hollands zeggen dat zou ik maar niet doen. Je kan ook nergens op de wereld zijn of je komt ze tegen die eigenwijze kaaskoppen. In Phoenix bij de cowboys, in de Grand Canyon en nu weer. en zo rijden we verder richting Ruby's Inn dichtbij Bryce canyon, het volgende natuurpark.

We komen langs een mega vliegveld vlak bij onze bestemming. Nog een ding voor vandaag: hoe hou je het vol in de auto zo lang, wel Dr.P.......

Foto 1: St.George tempel (LDS)

Foto 2: Zion park

Foto 3: Bryce canyon Airport

Foto 4: Dr. Pepper

Dag 6, Zaterdag 19-5-2007.

Nieuwe ontmoeting maar ook afscheid nemen. Als we 's morgens aan ons ontbijt zitten in Buffalo Bill, komen daar twee slaapdronken koppies aan wandelen. Dat zijn nou Lawrence en Brigieta.

Een halve nacht gereden en een halve nacht geslapen. En dat allemaal voor een paar Hollanders.

En algauw blijkt dat Lawrence de komiek van de familie is. Na het ontbijt en koffers pakken, alweer, gaan onze nieuwe begeleiders ons Las Vegas laten zien.

Maar eerst, snif snif, afscheid nemen van Gary en Ria. Een kleine week kennen we elkaar en nu alweer uit elkaar. Jammer het was zo gezellig. Gary en Ria bedankt voor alles. Love you. En zoals bij een echt afscheid blijft het ook nu niet droog. En dan, op naar Las Vegas. Wat een city zeg. De hele wereld kom je daar tegen. New York, Parijs, Rome. Schitterend. Eerst bezoeken we het Luxor hotel. Hier worden we echte filmdiva's. Daarna gaan we naar het Caesars Palace. Hier pakken we in een flitsend restaurant een snelle hap. En verder maar weer door de gokstad. In elk gebouw is er minimaal een verdieping vol met gokautomaten. En er zitten nog mensen achter ook.

En als klap op de vuurpijl zien we de fontijnen van Bellagio. Amazing.

En dan gaan we weer in de auto. Amerika is een land van auto rijden. Veel en lang. We gaan naar St.George. Hier gaan we morgen met de fam. Furner naar de LDS kerk. Als we net ons hotelletje betrokken hebben is Furner al aanwezig. Hij nodigt ons uit voor een heerlijk diner. Nou, dat is inderdaad heerlijk en gezellig. Onze eerste dag met Lawrence en Brigieta zit er op. Onze eerste dag echt alleen engels praten. Heel gezellig maar wel vermoeiend. Good night.

Foto 1: Afscheid van Gary en Ria

Foto 2: Fonteinen van Bellagio

Foto 3: Ergens onderweg naar St.George

Dag 5, Vrijdag 18-5-2007.

Vandaag gaan we naar Las Vegas. Dat klinkt geweldig spannend. Maar voor dat we daar aankomen zien we eerst nog een prachtig stukje Amerika. We rijden namelijk door Sedona. Alleen daar al kan je een week doorbrengen. Het is minder kolossaal als de Grand Canyon maar niet minder mooi. Wat we gezien hebben is dan alleen nog maar vanuit de auto. Ook hebben we een Indianen marktje gezien bij een mooi uitkijkpunt. Oak creek canyon. Nadat we bij de Mac Donalds gegeten hebben en onze tassen ingeladen, verlaten we Flagstaff en zijn we weer on tour richting de Hoover Dam. Wat je in Amerika onderweg allemaal niet ziet. Een mooi gespoten auto, en de opvolger van Kitt, de auto van Michael Knight. Zo te zien brengt een truck blijkbaar meer Dollars op.



Vlak voor de Hoover dam worden we, bij een wacht huisje, aangehouden. Of we wel betrouwbaar zijn en de dam niet opblazen. Blijkbaar, voor onze vriend, zijn we onschuldig en mogen we doorrijden. Hij wist niet beter.........Een zeer indrukwekkend gezicht. Wat in ieder geval duidelijk te zien is dat het waterpeil drastisch gezakt is. Ook de aanbouw van het nieuwe viadukt is prachtig om te zien.




Na deze laatste stop gaan we vol gas naar Las Vegas, gereed om een buidel vol met Dollars te pakken. En Gary, hij brengt ons feilloos waar we zijn moeten. Viva Las Vegas, we komen er aan.
Alleen dit betekent wel dat we afscheid moeten gaan nemen van Ria en Gary. Want vannacht komen Brigieta en Lawrence om de begeleiding van die Hollanders over te nemen. Maar eerst nog een lekker dineetje in ons hotel Buffalo Bill in Primm, een half uurtje rijden onder Las Vegas.



Foto 1: Oak creek canyon, Sedona.
Foto 2: De nieuwe Kitt van Michael Knight
Foto 3: De Hoover Dam
Foto 4: Skyline van Las Vegas