Dag 7, Zondag 20-5-2007.

Goeie smorgens zeg, is dat slapen na zo'n heerlijk diner. That's my piece of cake. Maar onze vriend Furner laat er geen gras over groeien en staat al snel aan de deur te rammelen. Churchtime. Met nog wat slaap op de gezichten gaan we mee naar de kerk van de "mormonen"

Deze keer duurt het maar een uurtje. Normaal kan een dienst wel drie uur duren. In de kerk worden we vriendelijk begroet en gevraagd wie we zijn en waar we vandaan komen. Het land waar de Furners op zending zijn geweest. Wow, that's nice. Kortom hele vriendelijke mensen en het is fijn om in de kerk te zijn. Een hollandse zondag in Amerika, nou ja helemaal hollands?

Na de dienst laten Furner en zijn vrouw ons de tempel van St. George zien. Het is een prachtig gezicht, deze witte tempel tegen de blauwe zonovergoten lucht. Ook de twee groene bomen op de hoeken van het gebouw staan schitterend.

Maar ook hier geld: tijd om alweer afscheid te nemen. The show must go on. We gaan naar ons volgende hotel Ruby's Inn. Maar wel via Zions Park. We rijden hier dwars door de bergen die geel en oranje zijn gekleurd. Een tunnel doet ook nog mee. We kijken onze ogen uit. Wat is Amerika rijk aan de prachtigste natuur.

Oh ja we stappen even uit om te kijken en de benen te strekken. Er staat een muurtje als bescherming langs een dieper gedeelte. Ik zeg tegen Daan pas maar op anders gooi ik je er over. Horen we opeens op z'n hollands zeggen dat zou ik maar niet doen. Je kan ook nergens op de wereld zijn of je komt ze tegen die eigenwijze kaaskoppen. In Phoenix bij de cowboys, in de Grand Canyon en nu weer. en zo rijden we verder richting Ruby's Inn dichtbij Bryce canyon, het volgende natuurpark.

We komen langs een mega vliegveld vlak bij onze bestemming. Nog een ding voor vandaag: hoe hou je het vol in de auto zo lang, wel Dr.P.......

Foto 1: St.George tempel (LDS)

Foto 2: Zion park

Foto 3: Bryce canyon Airport

Foto 4: Dr. Pepper

Dag 6, Zaterdag 19-5-2007.

Nieuwe ontmoeting maar ook afscheid nemen. Als we 's morgens aan ons ontbijt zitten in Buffalo Bill, komen daar twee slaapdronken koppies aan wandelen. Dat zijn nou Lawrence en Brigieta.

Een halve nacht gereden en een halve nacht geslapen. En dat allemaal voor een paar Hollanders.

En algauw blijkt dat Lawrence de komiek van de familie is. Na het ontbijt en koffers pakken, alweer, gaan onze nieuwe begeleiders ons Las Vegas laten zien.

Maar eerst, snif snif, afscheid nemen van Gary en Ria. Een kleine week kennen we elkaar en nu alweer uit elkaar. Jammer het was zo gezellig. Gary en Ria bedankt voor alles. Love you. En zoals bij een echt afscheid blijft het ook nu niet droog. En dan, op naar Las Vegas. Wat een city zeg. De hele wereld kom je daar tegen. New York, Parijs, Rome. Schitterend. Eerst bezoeken we het Luxor hotel. Hier worden we echte filmdiva's. Daarna gaan we naar het Caesars Palace. Hier pakken we in een flitsend restaurant een snelle hap. En verder maar weer door de gokstad. In elk gebouw is er minimaal een verdieping vol met gokautomaten. En er zitten nog mensen achter ook.

En als klap op de vuurpijl zien we de fontijnen van Bellagio. Amazing.

En dan gaan we weer in de auto. Amerika is een land van auto rijden. Veel en lang. We gaan naar St.George. Hier gaan we morgen met de fam. Furner naar de LDS kerk. Als we net ons hotelletje betrokken hebben is Furner al aanwezig. Hij nodigt ons uit voor een heerlijk diner. Nou, dat is inderdaad heerlijk en gezellig. Onze eerste dag met Lawrence en Brigieta zit er op. Onze eerste dag echt alleen engels praten. Heel gezellig maar wel vermoeiend. Good night.

Foto 1: Afscheid van Gary en Ria

Foto 2: Fonteinen van Bellagio

Foto 3: Ergens onderweg naar St.George

Dag 5, Vrijdag 18-5-2007.

Vandaag gaan we naar Las Vegas. Dat klinkt geweldig spannend. Maar voor dat we daar aankomen zien we eerst nog een prachtig stukje Amerika. We rijden namelijk door Sedona. Alleen daar al kan je een week doorbrengen. Het is minder kolossaal als de Grand Canyon maar niet minder mooi. Wat we gezien hebben is dan alleen nog maar vanuit de auto. Ook hebben we een Indianen marktje gezien bij een mooi uitkijkpunt. Oak creek canyon. Nadat we bij de Mac Donalds gegeten hebben en onze tassen ingeladen, verlaten we Flagstaff en zijn we weer on tour richting de Hoover Dam. Wat je in Amerika onderweg allemaal niet ziet. Een mooi gespoten auto, en de opvolger van Kitt, de auto van Michael Knight. Zo te zien brengt een truck blijkbaar meer Dollars op.



Vlak voor de Hoover dam worden we, bij een wacht huisje, aangehouden. Of we wel betrouwbaar zijn en de dam niet opblazen. Blijkbaar, voor onze vriend, zijn we onschuldig en mogen we doorrijden. Hij wist niet beter.........Een zeer indrukwekkend gezicht. Wat in ieder geval duidelijk te zien is dat het waterpeil drastisch gezakt is. Ook de aanbouw van het nieuwe viadukt is prachtig om te zien.




Na deze laatste stop gaan we vol gas naar Las Vegas, gereed om een buidel vol met Dollars te pakken. En Gary, hij brengt ons feilloos waar we zijn moeten. Viva Las Vegas, we komen er aan.
Alleen dit betekent wel dat we afscheid moeten gaan nemen van Ria en Gary. Want vannacht komen Brigieta en Lawrence om de begeleiding van die Hollanders over te nemen. Maar eerst nog een lekker dineetje in ons hotel Buffalo Bill in Primm, een half uurtje rijden onder Las Vegas.



Foto 1: Oak creek canyon, Sedona.
Foto 2: De nieuwe Kitt van Michael Knight
Foto 3: De Hoover Dam
Foto 4: Skyline van Las Vegas

Dag 4, Donderdag 17-5-2007.

Ja, want morgen............is het al weer tijd om Phoenix te verlaten. Gary en Ria gaan ons hun candoo en de Grand Canyon laten zien. Toen we de vakantie aan het plannen waren, was het de bedoeling dat Piet ons in Phoenix zou komen halen en rondleiden naar Salt Lake City. Helaas was dit door de ziekte van Piet niet meer mogelijk. We zouden dit (rijden) zelf moeten doen. Maar ja, aangezien ik niet zo'n hele grote held ben, heb ik gevraagd of er iemand was die Piet zou kunnen vervangen. (ik ben een man, maar wel een hele bange) Piet zou Piet niet geweest zijn als hij dit niet geregeld had. Wow, en net zo gezellig. Gary en Ria nemen ons mee tot zaterdagochtend en dragen ons dan over aan Lawrence en Brigieta. Dus donderdagochtend in de auto en rijden naar Flagstaff waar de candoo is. 2,5 uur rijden door de woestijn van Arizona. Wat een ruimte en rust. En....... geen file. In Nederland heb je van Groningen tot Maasrticht file. Hier dus niet. Door bergen en dalen, langs cactussen en een eenzame caravan waar blijkbaar iemand woont gaan we
naar de candoo. In Flagstaff is het voor het eerst bewolkt. De candoo is pas helemaal opgeknapt en ziet er schitterend uit. Zelfs hier hebben ze twee badkamers. Schijnbaar zo'n beetje standaard in Amerika. We laten onze tassen hier achter, eten wat en gaan richting de Grand Canyon. 2,5 uur rijden. Wat we dan zien is een wonder. Eigenlijk niet onder woorden te brengen. Wie dit wel eens gezien heeft, begrijpt wat ik bedoel. De camera's doen overwerk. Oh ja, wat ook vermeldenswaardig is, is de leeftijd van Gary. Hij krijgt hier namelijk, bij de entree van het nationaal park, korting voor. Maar Daan zei natuurlijk niet voor niets opa Gary. Weet je wat opa Gary doet als we weer in de candoo zijn? Hij bakt buiten hele lekkere hamburgers. Net Mac Donalds. Lekker Gary.


Foto 1: Onderweg in Arizona.
Foto 2: De candoo in Flagstaff.
Foto 3: De Grand Canyon.

Dag 3, Woensdag 16-5-2007.

Vandaag komen we in het walhalla van shopping Amerika. Zelfs de C1000 van gisteren verbleekt erbij. Anita smult ervan. Gelukkig ben ik er ook bij om zo de schade beperkt te houden. We zijn bij de walmart in Phoenix. Ik geloof niet dat er iets is wat je er niet kan kopen. Zelfs onze fotocamera, exact dezelfde, ligt er voor een stuk minder geld. Maar ja, als we de camera hier hadden gekocht, hadden we het begin van de reis niet kunnen vastleggen op de foto. Het lijkt me dat het prijsniveau hier toch wat lager ligt dan in Holland. 's Middags doen we weer een zwemronde bij Paddy. En daarna gaan we echt naar de "wild west". Rawhid, wild horse pass. Samen met Ria, Paddy en Jennifer lopen we tussen de paarden en cactussen. En Daan......... wordt een echte cowboy met hoed en revolvers. Na de show, waarin de kogels om je oren vliegen en het bloed uit je gezicht wegtrekt, gaat Daan op de foto met de Sherrif. Wat zal Daan lekker slapen. Dat is wel nodig ook want morgen.........

Foto 1: Walmart outside

Foto 2: Walmart inside

Foto 3: Cowboy Daan met Sherrif, op de achtergrond Paddy en Jennifer.

Dag 2, Dinsdag 15-5-2007.

Opa Gary.... Opa Gary...... waneer gaan we varen? Dinsdagmorgen 06:00. Volgens mij zijn opa Gary en Daan de enigste wakkere mensen op de wereld. Nou ja, ik gegin ook langzaam te ontwaken. De eerste nacht in "the wild west". Opa Gary en Ria hebben een "hele rivier" achter het huis. Met een fluisterboot. Je gelooft het of niet maar twee uur later (08:00) zit de hele familie aan boord te genieten van een mini cruise. Met gratis zicht op de bergen en met 30 graden celsius. Warm, maar wel lekker. Voor ons is dit nou het ultieme vakantie gevoel. Ver van huis maar in m'n sas. De stuurlieden wisselen elkaar af en zo wordt menig bocht en hindernis (brugje en fontein) genomen. En het is een heerlijk moment om elkaar wat beter te leren kennen. Dat had eigenlijk wel eerder gemogen. Eten doen onze amerikaanse vrienden ook. Maar niet zoveel thuis als wij. Mac Donalds, Taco bell enz. We bezoeken ze allemaal. En de prijs....? Het zijn net zeeuwen: geen cent te veel hoor. Voor Anita wordt er nog een extra dimensie aan haar shopping sentiment toegevoegd. Een amerikaanse C1000. Die gasten denken dus echt alleen maar groot. Vooral die waternevel die op de cactusbladeren en groenten gespoten wordt. Tja dat is nog eens winkelen he. Hebben wij in Holland een koelvitrine met drie deuren, hebben ze daar 3 rijen vitrines met 30 deuren. Mega, mega, mega, dat is Amerika.

's Middags wordt de hitte beslecht (40 graden) in de swimmingpool van Paddy. Gewoon een zwembad voor je eigen zonder entreekosten. (Vliegticket niet mee geteld) Willemiek heeft al wat amerikaanse woorden met Jennifer gewisseld en vraagt haar om ook in het zwembad te komen. En wat denk je wat ze zegt: Oh no, it's too cold!!! 40 graden. De mussen vallen van het dak. It's too cold. Rare mensen, die Amerikanen. Maar Ria en Gary zijn schatten.

Foto 1: De cruise met een zeer jonge stuurman.

Foto 2: Ria en Gary bij Mac Donalds.

Foto 3: Amerikaanse C1000.

Dag 1, Maandag 14-5-2007.

06:15 Vertrek Werkendam.

Onze vriend Wilhelm Ippel brengt ons met zijn super bus naar Schiphol. Het meest gevaarlijke en stressvolle gedeelte van de reis. Waarin een klein land groot kan zijn. File, file en nog eens file.

Gelukkig zijn er geen waarden van bloeddruk en hartslag bekend. We zouden eerder in het ziekenhuis als op Schiphol geland zijn. Aankomst Schiphol: 08:45. Gauw alles uit de bus, handje en kusje en naar de balie. Gelukkig, op tijd. Wat een aardige mevrouw aan de balie: alle medische waarden komen weer op een gezond peil. We kunnen zelfs een levende tomtom mee krijgen. Nee we vinden de weg verder zelf wel. Wat denkt ze wel......... Na de stress van alle security vrienden belanden we tenslotte in een vliegtuig. Jawel het grote moment is aangebroken. Hallo, hallo, dit is uw gezagvoerder: Ik heb twee mededelingen. Nummer een is dat we gereed zijn om te vertrekken. Nummer twee is dat we dat niet doen. We blijven nog een uur aan de grond. We vliegen een gewijzigde route, want de computerbegeleiding op de transatlantische route is defect. Dus alle vliegtuigen op een rijtje achter elkaar aan. File dus. Geen nood, want de stapel papieren die we moeten invullen is dermate groot..........

11:30 Here we go. We taxien naar baan 24 en dan gaan we echt hard man. Vet cool zeg. En ook gaaf. Yessss, daar zakt ons kleine landje naar beneden en begint boven de wolken de zon te schijnen. Ongekend zeg, bijna 10 km hoog en dan zonder touwtje aan het vliegtuig blijven we toch 9 uur hangen. Of zou er toch een onzichtbaar touwtje zijn. Noordzee, Engeland, Groenland, Canada, VS en Atlanta. Landen in Atlanta voor de overstap naar Phoenix. Wauw afremmen in de lucht, de ene luchtzak na de andere onstabiliteit. Daan en Rosette hebben het grootste plezier. Het lijkt wel een roller coaster.

Eindelijk staan we op Amerikaanse bodem. Welkom in Atlanta. He he het eerste en langste stuk zit er op. En dan kom je bij zo'n hele grote zwarte amerikaanse security ambtenaar. Eentje met kaugom en die op z'n knauwend amerikaans vraagt wat je komt doen, alsof hem dat wat aangaat.

Blijkbaar waren onze gezichten niet safe genoeg. Ja en dan maar lopen naar de andere kant van de aiport. 900 mtr. Blijkt dat de metro, die er rijdt, alleen maar voor de luchthaven is en je niet in de stad brengt zoals ik dacht. Maar ja na 9 uur "zitten vliegen" kan je gerust 900 mtr lopen. Onze benen doen het nog wel maar onze oren hebben een gevoelige tik gehad met landen. En dan de volgende trip naar Phoenix. We vliegen in ongeveer 3 uur dwars over Amerika naar het westen richting de cowboys. Na een veilige reis, ik denk toch met een touwtje, staan we oog in oog met Gary en Ria in Arizona. Plaatselijke tijd rond 18:30. In Nederland is het inmiddels 8 uur later en is iedereen zwaar onderzeil. Dat willen wij eigenlijk ook. Maar we krijgen eerst onze eerste trip door Phoenix richting Glendale. Wat is dat geweldig zeg. En het mooiste van alles was: Op de luchthaven hebben Gary en Daan gelijk vriendschap gesloten. Hand in hand loopt Daan met opa Gary naar de auto. Wat een vakantie zeg...........

Foto: Wachten voor we op Schiphol het vliegtuig in gaan. Lekker ontspannen he?

Pre-history

Naar Amerika, daar zouden wij niet zomaar heen gegaan zijn. Het begon eigenlijk met het feit dat de LDS kerk hun genealogy vrijgaven op internet in 1999. Dat hoorden wij op de radio. Dus ik zeg tegen Anita: Nou, dan staat misschien mijn familie wel op internet. Wij aan het zoeken en jawel hoor. De hele genealogy op een rij. Dat was afkomstig van Piet Lingen. Hij was lid van de LDS kerk. Piet Lingen, eigenlijk hadden wij geen contact met hem en zijn familie. Jawel, vroeger thuis met kerst kregen wij een kaartje van hem. In 1984 een reunie in Puttershoek. Maar verder.......... Een ding wisten we wel: Piet was nogal op zijn familie gesteld. Anita stelde voor Piet op te bellen. Zo gezegd zo gedaan. Hello......Ja met Dirk Verboom.....Oh yes, is er iets met je vader?......Nee, ik wil weten hoe het met jou gaat! Dat was een schot in de roos. Na veel emails en telefoongesprekken is het er uiteindelijk van gekomen. Door dit voorgaande hebben we ook contact gekregen met Corrie uit Puttershoek, en Ria uit Phoenix (AZ USA). Hoe kan het gaan in het leven......

En nu staan we (vorig jaar dus) gereed om onze eerste vliegreis te ondergaan. Eerst naar Ria in Phoenix. Ik belde (nog voor dat we onze reis regelden) Piet om te vragen hoe het ging, na zijn operatie aan zijn oog. Hij zei: Oh ja hier heb je mijn zus Ria, kan je even met haar babbelen. De eertste keer dat ik haar sprak. En wat denk je dat Ria zei: Als je naar Amerika komt moet ook bij mij komen. Ik zeg tegen Piet: Weet ze wel wat ze zegt? En Piet er gelijk overheen: Dat moet je doen, hartstikke leuk man. Nou ja, alles staat gereed. Ook de zenuwen. Nog een nachtje slapen en dan............This is your captain speaking: Thank you for flying Delta:)

Foto: Tijdens ons 12,5 jr huwelijks feestje van links naar rechts

Bernard, Dorothy, Corrie, Piet, Arie, Teun en Riet.

Jawel, ook wij hebben een blog.......!

Denice had het al een paar keer gezegd: je moet ook gaan bloggen. Dan kunnen wij ook mee genieten.

Ok, zo gezegd zo gedaan. Wel in het hollands, dan kan Denice onze taal beter leren.

Het weer van de afgelopen dagen brengt ons in gedachten naar de "Amerika reis" van vorig jaar.

A.s. maandag is het een jaar geleden dat wij onze eerste wereldreis maakten.

Wat een happening was dat zeg.

De komende drie weken zullen we de story bloggen................

Op de foto kun je de stress van de start aflezen!

Wordt vervolgd.