Dag 14, 27-5-2007.

De tweede zondag in Amerika. Uitslapen lukt vanmorgen niet. We gaan namelijk rond negen uur alweer op pad en wel naar de LDS Tabernacle in Salt Lake City. Hier zingt, op deze zonovergoten morgen, het wereldberoemde "mormonen koor". Dat mag je natuurlijk niet missen als je hier bent. Daar denken anderen schijnbaar net zo over want er staan rijen mensen voor de deuren.

Uiteindelijk vinden we een plaatsje al lijkt het erop dat Pieter, die eerst de car parkeert, ergens anders moet zitten. Maar dat valt gelukkig mee. Samen in een rij verhoogt de feestvreugde. Het is werkelijk een happening. Het koor, orgel en orkest voert je emotioneel naar eenzame hoogten. Wow.

's Middags gaan we om een uur naar de reguliere dienst in de kerk van Pieter en Denice. Piet en Dorothy komen ook, al behoren ze officieel in een andere wijkkerk. Mijn inschatting is dat je hier ongeveer per twee straten een kerk (wijk) hebt van de LDS gemeenschap. Dat kan bijna niet anders als je je bedenkt dat meer dan 70% van de stad mormoon is. De dienst duurt ongeveer 3 uur. Maar is wel gedeeld in 3 partjes van een uur. Het eerste uur is een gezamelijke dienst. Jong (baby's) en oud is hier aanwezig. Daarna een Bijbelstudie uur in kleine groepjes en het laatste uur is een uur waarin mannen en vrouwen gescheiden zijn en ieder nadenkt over zijn of haar taak in de gemeente. Ook voor de kinderen wordt gezorgd. Het is heel fijn om dit mee te maken al is de taal soms wel een klein obstakel. Piet en Dorothy zijn na het eerste uur weer naar huis gegaan. Het is te warm voor Piet die zieker is dan we zien. Oh ja, Denice hoe gaat het met je nieuwe pan........:)

Foto 1: De tabernacle. (zonder rijen)

Foto 2: Het orgel in de tabernacle.

Dag 13, 26-5-2007.

Afscheid nemen van het Yellowstone feest. En toch..... het mooiste komt nog. Maar eerst gaan we wakker worden. Vooral Pieter. Om je camera op een stevige basis te plaatsen heb je meer nodig dan een auto. Ik zie het gebeuren, maar sta aan de verkeerde kant van de auto. Crash zegt de camera. Daarna hebben we gezamelijk gebruik gemaakt van onze camera. Pieter heeft niet zoveel met camera's. Toen Pieter en Denice in Holland waren ............ nou ja laat maar. Uiteindelijk zijn we allemaal op de foto gegaan. Nauwelijks zijn we vertrokken voor de thuisreis, Salt Lake City dus, of we worden uitgezwaaid. We hebben blijkbaar vrienden gemaakt. Nou ja, vrienden, het is er maar een. In een boom langs de weg, vlak bij ons kleine huis. Een hele echte beer. Mooi toch?

Op de valreep. Wat een lucky people zijn we toch daar in Amerika. En dan gaan we weer dwars door Amerika met de auto. Dat is en blijft een feest. We gaan niet zover van Yellowstone, bij Big Springs, de vissen voeren en wandelen met een picknick. Gezellig he.

Daarna gaan we naar een zwembad. Lava Hot springs swimmingpool. Heerlijk. Bij de ingang wordt in het Amerikaans van alles gevraagd maar dat hebben we niet nodig. Tot dat. Willemiek en ik gaan de duikplanken proberen. Wie het hoogste komt. Maar als ik met wat knikkende knieen inmiddels op de derde van de vijf sta begint er een mannetje op een stoeltje aan de kant te roepen en te zwaaien. Maar ja zo hoog versta ik geen Amerikaans. Ik spring, brrr, en zwem naar die meneer. En die gebruikt dezelfde woorden als de mevrouw bij de ingang. Ik had voor de duikplank een pasje nodig. Oh yes, eh.... yes.

Na de glijbanen gaan we het dorpje in. Waar we tevens een vorkje prikken.

Moe maar voldaan arriveren we weer in Salt Lake City.

Dag 12, 25-5-2007.

Een nieuwe dag in het Yellowstonepark. Vandaag nemen we de route naar de Grand Canyon van het Yellowstone park.

We gaan deze dag ook wat intensiever maken. Want we gaan wandelen. Eerst omhoog, dan omlaag en dan naast de waterval. In de canyon zijn namelijk prachtige watervallen. En een daarvan bekijken we dus vanaf drie punten. Voor mij is dit de mooiste plaats in het Yellowstonepark. De rotswanden zijn inderdaad hoofdzakelijk geel.

De lucht vandaag prachtig diepblauw en de temperatuur stijgt naar een heerlijke 20 graden. Het jasje kan weer uit. Een machtig gezicht en geluid. Je moet flink hard praten om elkaar te verstaan als je naast de waterval staat.

Het is ook leuk om te zien hoe de kinderen zich met elkaar vermaken. Klimmen op de rotsen en uitrusten van het wandelen. En dan 's avonds na het diner moet er een bezoekje gebracht worden aan de WC.

Alleen de afvoer schijnt niet gebouwd te zijn op buffalo hopen. Dit resulteert in een markante situatie die duurt tot de volgende morgen. Ondertussen zijn alle keukenkastjes uitgeplozen op ontstoppingsmiddelen. Van alles geprobeerd en net als we besloten hebben om externe hulp in te schakelen breekt de verstopping door en zijn wij weer opgelucht. Ook dat is Amerika.

Foto 1: Pieter en Denice en kinderen.

Foto 2: De waterval.

Foto 3: De canyon.

Foto 4: Wij.

Foto 5: WC trouble.