Dag 11, 24-5-2007.

Als we wakker worden en buiten komen zien we pas goed waar we zijn terecht gekomen. Een echt huis van echte boomstammen. Yellowstonepark. We rijden eerst door West-Yellowstone, een klein toeristisch dorpje vlak bij de entree van het park. Een leuk amerikaans dorpje. Daarna rijden we opnieuw de adembenemende schoonheid van de natuur binnen. Ongekend wat een prachtige natuur er in Amerika aanwezig is. Er lopen buffalo's dwars over de weg. Een riviertje slingert dwars tussen de bergen en rotsen. Sporen van bosbrand zijn her en der aanwezig. Hoe verder we rijden hoe meer rookpluimen dat we zien. Allemaal kleine en grote geisers, warm water bronnen en modder potjes.

Wel is het vandaag erg koud. In tegenstelling tot Phoenix, met z'n 40 graden, is het hier, met amper 5 graden, echt koud. Soms vliegen er zelfs heuse sneeuwvlokjes voorbij. Maar dat hindert de pret niet. We kruipen allemaal kortjes bij dichtjes.

Het hoogte punt van de dag is wel de beroemde geiser "Old Faithfull". Ongeveer elke 80 minuten spuit de geiser zo'n 56 meter omhoog. Alleen als je te lang in de souvenierswinkel blijft, kan het zijn dat je net te laat bent. Dan kan je gewoon nog anderhalf uur in de winkel blijven voor de volgende show.

En dan gaan we weer richting West Yellowstone waar we eens een lekker vorkje gaan prikken. Het wordt, even wachten nog, nog even wachten nog.........Pizza. Jawel, Pete's Pizza & Pasta. En als je nog Pizza over hebt kan je het mee nemen voor de hond. Hoera we krijgen een hond. (hollandse humor in Amerika)

Foto 1: Modder potje.

Foto 2: Koud he..........

Foto 3: Old Faithfull.

Foto 4: Even wachten nog.......Pizza.

Dag 10, 23-5-2007.

Het Yellowstonepark. Daar gaan we naar toe. Pieter en Denice met de kinderen en wij met z'n allen. Dat wordt echt gezellig man. We moeten ongeveer een uur of 5 rijden. En tussendoor pikken we nog een bijenboerderij en een kaasboerderij mee. Dutch cheese....? Nee gewone amerikaanse cheese. Wel leuk.

Ze hadden in de bijenwinkel prachtige klokken hangen. Maar ja, je kan niet alles hebben he. De tijd gaat toch al snel genoeg. We zijn al op de helft van de vakantie. Maar daar hebben we het nu niet over. Pieter moest vanmorgen nog naar school dus zijn we vanmiddag pas gaan rijden. In elke auto hebben we een walki talki.

Zo kunnen we met elkaar communiceren. Zo van als je rechts kijkt zie je links niets enz. Het blijft een prachtig land om in te rijden. Het mooiste beroep in Amerika is volgens mij trucker.

Je rijdt van het ene moois in het andere. Maar dan wordt het donker. En als het donker is zie je niks. In dit donker zijn we opzoek naar ons huis. We hebben namelijk een vakantie huis gehuurd voor drie nachten. In het bos zonder verlichting. Eindelijk lukt het ons om het huis te vinden. En dan komen we in ons eigen kleine (nou ja kleine) huis op de prairie. De kachel brandt lekker. Het is een echt thuiskom gevoel. De kinderen hebben boven een grote open slaapkamer. Voor de vaders en moeders zijn er twee slaapkamers met twee badkamers. Wow. Hier hebben we dan ook weer een van die lange praat nachten. Maar dan krijg je ook van die lange slaap ochtenden. Maar niet te lang. Want morgen gaan we echt het Yellowstonepark in. Misschien wel met echte beren...........?

Foto 1: De bijenfarm.

Foto 2: Pieter rijdt voor ons.

Foto 3: Een echte truck.

Dag 9, 22-5-2007.

Vandaag hebben we een soort time out dag. We gaan met Piet en Dorothy naar de winkel voor kaarten en stamps (postzegels). We eten en drinken wat. En waar we wel van geschrokken zijn is van Piet. Hij is zieker dan we dachten. Daarom zijn we des te blijer dat we toch de reis maken en Piet hier zien. Hij heeft hier zo naar uitgekeken. 's Middags gaan we naar de school van Pieter. Pieter is schoolmeester. Een hele strenge........ We gaan bij Allysa, Jeffrey en Pieter in de klas kijken, en daar is al op gerekend. Het staat zelfs op het bord.

We hebben een cd-rom met foto's mee genomen en die laten we zien. Dan weten ze wie we zijn en waar we vandaan komen. Heel erg leuk.

Vooral als we buiten bij de school lekker kunnen spelen op de speeltoestellen.

Na schooltijd is thuis ook nog een karweitje te doen. Zelfs op vakantie zijn er toch dingen die moeten gebeuren. Zoals een lekke band vervangen van de auto.

Na het diner gaan we naar een heel bekende en oude plaats in Salt Lake City: This is the place. Deze worden sprak Brigham Young toen hij na een lange reis over het Wasatch gebergte kwam en de vallei en het meer zag. Je hebt hier een prachtig zicht over de stad en de jongens kunnen hier heerlijk rennen over het grasveld.

Als het al donker gaat worden rijden we verder naar Ensign Peak. Hier vandaan heb je nog een mooier en hoger uitzicht over de city. Maar het wordt ook wel koud hier, wat hoger in het donker. We gaan naar huis. Een heerlijke relaxte dag. Morgenmiddag gaan we weer op reis. En dan moet ik zelf rijden. Spannend.

Foto 1: Het schoolbord.

Foto 2: Bij meester Pieter.

Foto 3: Spelen met Nathan.

Foto 4: Werken op vakantie.

Foto 5: "This is the place"

Dag 8, Maandag 21-5-2007.

Happy birthday to you,

happy birthday to you,

happy..........

Jawel, we hebben een jarige tante in ons midden vandaag. Maar wie? Verrassing, het is Brigieta.

Net getrouwd, kleine vrijwillig verplichte time-out en jarig. Van harte Brigieta. We zingen,

's morgens vroeg, met z'n allen, voor de deur van haar hotelkamer. En we versieren , voor zover het gaat, de auto van binnen. En dan, na het ontbijt en wat cadeautjes, gaan we weer in de auto via de Bryce canyon en Oma in Fillmore, naar Salt Lake City. Naar Piet en Dorothy, Pieter en Denice en al die anderen die we nog niet kennen, maar wel gaan zien. Maar eerst nog de Bryce Canyon.

Opnieuw laten we ons meeslepen in de geweldige natuur die Amerika rijk is. Ook al is het maar vanuit de auto, alles is de moeite waard om te zien. En dan Fillmore. We stoppen bij een oud belangerijk huis. Het teritorial state house.

En daar zou de oma van Brigieta ook even naar toe komen. Daar komt een grote amerikaanse jeep aan rijden. Ik zeg moet je nou kijken. Oma met een hondje op schoot achter het stuur. Wat denk je: het is oma. Wist ik natuurlijk niet. Maar het was een prachtig gezicht. Na een korte break met wat eten en drinken gaan we verder naar Salt Lake City. De spanning begint toch een beetje te stijgen. Hoe zou het met Piet zijn? En al die nieuwe mensen die we gaan ontmoeten. En, niet te vergeten, de birthday party van Brigieta. Zonder dat ze het weet, sleept ze al vanaf zaterdag haar eigen cadeau mee. Surprise. Een echt hollands cadeau. Wat zijn die tassen toch zwaar. En dan is het zover. Het heerlijk avondje is gekomen. Vader Piet geeft een tas met een in handdoeken gewikkeld ding aan dochter Brigieta. Een handdoek eraf. Nog een handdoek eraf eh nog een. Papier eraf en dan..............(Hoe kom je aan je reisgewicht van je koffers....?) Een echte Zaanse klok. Wow. Vet cool man. Eentje die gevlogen heeft. Maar waarom praten al die mensen toch niet eens wat hollands. Daar wordt je tenminste niet zo moe van. Amerikaans horen, vertalen, oh bedoel je dat. Wat moet ik dan antwoorden, vertalen, uitspreken, tenminste net alsof dan. Maar bere gezellig. Lawrence en Brigieta bedankt voor jullie geweldige gezellige bijdrage.

Foto 1: Jarige Brigieta en Lawrence bij de ingang van de Bryce Canyon.

Foto 2: Een wereld beroemde boog in de Bryce Canyon.

Foto 3: Het teritorial state house in Fillmore.

Foto 4: Lekker hoor.......