Dag 1, Maandag 14-5-2007.

06:15 Vertrek Werkendam.

Onze vriend Wilhelm Ippel brengt ons met zijn super bus naar Schiphol. Het meest gevaarlijke en stressvolle gedeelte van de reis. Waarin een klein land groot kan zijn. File, file en nog eens file.

Gelukkig zijn er geen waarden van bloeddruk en hartslag bekend. We zouden eerder in het ziekenhuis als op Schiphol geland zijn. Aankomst Schiphol: 08:45. Gauw alles uit de bus, handje en kusje en naar de balie. Gelukkig, op tijd. Wat een aardige mevrouw aan de balie: alle medische waarden komen weer op een gezond peil. We kunnen zelfs een levende tomtom mee krijgen. Nee we vinden de weg verder zelf wel. Wat denkt ze wel......... Na de stress van alle security vrienden belanden we tenslotte in een vliegtuig. Jawel het grote moment is aangebroken. Hallo, hallo, dit is uw gezagvoerder: Ik heb twee mededelingen. Nummer een is dat we gereed zijn om te vertrekken. Nummer twee is dat we dat niet doen. We blijven nog een uur aan de grond. We vliegen een gewijzigde route, want de computerbegeleiding op de transatlantische route is defect. Dus alle vliegtuigen op een rijtje achter elkaar aan. File dus. Geen nood, want de stapel papieren die we moeten invullen is dermate groot..........

11:30 Here we go. We taxien naar baan 24 en dan gaan we echt hard man. Vet cool zeg. En ook gaaf. Yessss, daar zakt ons kleine landje naar beneden en begint boven de wolken de zon te schijnen. Ongekend zeg, bijna 10 km hoog en dan zonder touwtje aan het vliegtuig blijven we toch 9 uur hangen. Of zou er toch een onzichtbaar touwtje zijn. Noordzee, Engeland, Groenland, Canada, VS en Atlanta. Landen in Atlanta voor de overstap naar Phoenix. Wauw afremmen in de lucht, de ene luchtzak na de andere onstabiliteit. Daan en Rosette hebben het grootste plezier. Het lijkt wel een roller coaster.

Eindelijk staan we op Amerikaanse bodem. Welkom in Atlanta. He he het eerste en langste stuk zit er op. En dan kom je bij zo'n hele grote zwarte amerikaanse security ambtenaar. Eentje met kaugom en die op z'n knauwend amerikaans vraagt wat je komt doen, alsof hem dat wat aangaat.

Blijkbaar waren onze gezichten niet safe genoeg. Ja en dan maar lopen naar de andere kant van de aiport. 900 mtr. Blijkt dat de metro, die er rijdt, alleen maar voor de luchthaven is en je niet in de stad brengt zoals ik dacht. Maar ja na 9 uur "zitten vliegen" kan je gerust 900 mtr lopen. Onze benen doen het nog wel maar onze oren hebben een gevoelige tik gehad met landen. En dan de volgende trip naar Phoenix. We vliegen in ongeveer 3 uur dwars over Amerika naar het westen richting de cowboys. Na een veilige reis, ik denk toch met een touwtje, staan we oog in oog met Gary en Ria in Arizona. Plaatselijke tijd rond 18:30. In Nederland is het inmiddels 8 uur later en is iedereen zwaar onderzeil. Dat willen wij eigenlijk ook. Maar we krijgen eerst onze eerste trip door Phoenix richting Glendale. Wat is dat geweldig zeg. En het mooiste van alles was: Op de luchthaven hebben Gary en Daan gelijk vriendschap gesloten. Hand in hand loopt Daan met opa Gary naar de auto. Wat een vakantie zeg...........

Foto: Wachten voor we op Schiphol het vliegtuig in gaan. Lekker ontspannen he?